Myślą wyrywają się słowa geologa idei, pełne wydrążonych kontrastów. Pokrętna narracja, której trudno ufać. Krucha, jak domek z kart, niestała, jak oddech na szkle. Barometr wskazuje nudę, pomimo nieustannego sztormu myśli. Spętana kieratem iskra talentu, niczym Koń Trojański, skrywający prawdę. Złapany na lep obietnic rozumu, w niedokończonym kroku, tkwiąc nad przepaścią nieuchronnego przemijania.
Kiedy oczy zamykam widzę plażę sprzed laty, słone myśli przełykam, cenne jak numizmaty. By te chwile utrwalić, czas nacisnął migawkę i jak serca rozpalić rozszyfrował zagadkę. Nawet karty tarota aż do dzisiaj się dziwią, że otwarli te wrota i są parą szczęśliwą Odwiedzili tą plażę w blasku słońca zachodu, miłość drogę im wskaże, wśród poezji ogrodów. Wzajem się inspirują, świętym węzłem złączeni, zawsze Bogu dziękują, mimo trzęsienia ziemi. Kraków, 03.02.2026
Świat pod stertą codzienności zafundował wykrzykniki, tolerancja uległości, niema furtka do logiki. Brak w archiwum wszelkich znamion dziwacznego odrętwienia, opiekuńcze ciepło ramion logicznego tłumaczenia. Osaczony twardym bluszczem i zimnymi mgły palcami, obraz wykrzywiony w lustrze rozminął się z marzeniami. Kraków, 30.01.2026
Długo i bezowocnie poszukiwałem drzwi ze lśniącym neonem, który głosił dumną nazwę “sens istnienia”. Gdy je odnalazłem, ku mojemu zdziwieniu widniała na nich kartka “nieczynne do odwołania”. Byłem wściekły na los, który przed nosem zamknął mi wszystkie prawdy zawarte w setkach biblii. Jednak Temida do której się odwołałem, orzekła, iż nie ma nic bardziej niestałego, niż zwykły łut szczęścia.
Mocno zima się rozsiadła gasząc płynność w szklistej sopli w termometrze rtęć opadła. pośród tęsknych życia kropli. Jak sforsować te okowy które zawładnęły światem, widok marzy się bajkowy myśl rozkwita bujnym kwiatem. Gwiazdy się na niebie tłoczą, co rusz jedna strąca drugą, ja w śnie wierny Twoim oczom choć sam sen już trwa zbyt długo. Łańcuch kartek z kalendarza, niczym dzikich gęsi sznur na palecie u malarza zimne światło spoza chmur. Czas zaskrzypi pod stopami, tytanowa śniegu biel, …
Przyglądając się kwiatom oraz molom książkowym pięknie zbliża się lato, z wolna wkracza dzień nowy. Świat spowity jest dłonią poetyckiej próżności lub niekiedy ironią. Sznyt oznaką lekkości. Gdy opuścisz powieki rzeczywistość nie znika, wszechświat, choć tak daleki to w nim rządzi logika. Prawda siedzi nieśmiała pośród krzyku miernoty, kreska jej doskonała, fałsz oznacza kłopoty. Kaskadami w powieści śmiech się wspina na palce pejzaż we łzach się mieści, przeglądając się w kalce. Zardzewiałe nożyce tnąc etui żywota chmury i…
Te wspomnienia które widzę nie wiem czy należą do mnie, nie dlatego, że się wstydzę, ale dziś są w innej formie. Ciągle się ścierają światy, bardziej z musu niż z rozsądku, rozkwitają nowe kwiaty lepiej jest, niż na początku. Pomysł redukcji wolności? Sama myśl o tym upiorna, zmienne, skąpe możliwości lecz istotna w tym jest norma. 19.02.2024
Bóg to płótno wyprawił oprawiając je w ramy ludzkie krzywdy naprawił, wiedząc, że się kochamy. Nogi mamy jak z waty, ale razem stoimy gdzieś na brzegu tej maty, w końcu też zwyciężymy. Myśleniowe życzenie często siłę ma sprawczą bywa słów wyzwoleniem treścią nie pojednawczą. Szum złośliwych wskazówek, eksploruje przestrzenie szkoda zdartych zelówek, każdy ma przeznaczenie. To co w dłoni się mieści może różnej być wagi wszak zależy od treści, od pryncypiów, rozwagi. Marazm cierniem jest w oku, nawet…
Inicjuję rokosz myśli furtką wyrazu, prowadzącą do pomnika metafizyki w szermierce życia, które bywa poezją. Romantyczna ścieżka, nosi znamiona mojej obiegowej monety, zwanej optymizmem. Zakorzeniony słoneczny upór, słodko kiełkuje nauką, zabarwioną emocjami.
W świecie, w którym blisko oznacza daleko kij wkładam w mrowisko rozlewa się mleko. Zlepek wiadomości, różni się ciężarem, choć sporo z nich złości, to nie są za karę. Gdy zapada pustka, z milczącym całunem, ja przygryzam usta, przed wieści piorunem. 22.10.2015 r.